Hans Janssen Broekmans Advocatuur

Hoe het begon in 1948

Beringe telde kort na de 2e Wereldoorlog minder dan 1000 inwoners,waarbij iedereen iedereen kende.Het was vooral een agrarisch dorp,waarin lange dagen gemaakt werden voor de dagelijkse kostwinning.De gezinnen waren kinderrijk; de school werd zes dagen in de week bezocht; kerkdiensten elke dag.
Beringe kende toen nog een groot aantal winkels en bedrijven,zoals Herman Bruijnen (“Maantje”) (bakker), een andere Herman Bruijnen (“Maan “) (slager),Wiel Grommen (kruidenier), Frans Hoebers (ijzerwaren/rijwielhandelaar),Joseph Pubben (bakker), Wiet Wilms(“Schuffel”)(schoenen),Handrie Kessels (kapper),Graad en Sjeng Stammen (timmerbedrijf), Wiel Vullings (kolenhandel en natuurlijk Roetje Ghielen(o.a.autobusvervoer).

Een drankje nuttigen kon men onder andere in de kroegen van Thei Hermans (“Dour”) (annex kruidenier) en Piet Steeghs ( “de Köster”).Verder kon men inde spaarzame vrije tijd een film gaan bekijken bij Theater VIOS. In het verenigingsleven namen de Fanfare en de Schutterij een belangrijke positie in. Het voetbal stond nog in de kinderschoenen,maar breidde zich overal in snel tempo uit. Verschillende Beringenaren gingen dan ook, bij gebrek aan een eigen Beringse voetbalvereniging, elders voetballen .(Panningen,Grashoek.) En natuurlijk leidde deze situatie ertoe dat menigmaal over het oprichten van een eigen Beringse voetbalvereniging werd gesproken. Zo vertelt Frans Pubben:
”Volgens mij is het idee, te komen tot oprichting van een voetbalclub in Beringe ontstaan in de winkel van Wiel Grommen. Jac Hoebers en ik troffen ons daar regelmatig en dan was het gesprek een en al voetbal.Menigmaal werd er gesuggereerd dat er in Beringe een voetbalclub moest komen”.

In april 1948 was het dan zover.Op initiatief van vooral Wiel Grommen werd op 7 april, via aankondigingen door het gehele dorp, een bijeenkomst in het Beringse Patronaat georganiseerd met als doel oprichting van een Beringse voetbalclub.Dat dit lukte blijkt uit onderstaand fragment uit een artikel uit Midden-Limburg van 10 april 1948:”Eindelijk dan, de kogel is door de kerk. Beringe heeft een voetbalclub gekregen. Ja heus,lezer,woensdagavond heeft een oprichtingsvergadering plaats gehad en staande de vergadering hebben zich ruim 60 leden opgegeven.

Reeds lang werd er behoefte gevoeld aan een sportvereniging om door de oorlog losgeslagen jeugd weer enigszins aan banden te leggen, met andere woorden om de jeugd van de “straat af te houden”.Een woord van dank is hier zeker op zijn plaats aan de initiatiefnemers,welke stuk voor stuk allemaal te oud zijn om te kunnen voetballen,maar die het belang van een sportvereniging hebben ingezien,niet alleen voor de jeugd,maar ook voor de ouderen een gezonde ontspanning te geven.De Zeer Eerwaarde Heer Pastoor van Basten-Batenburg welke de oprichtingsvergadering bijwoonde zegde alle medewerking toe,evenals de vroeger leiders van de “de JongeWacht”,welke het leiderschap op zich hebben genomen.(…)Sportliefhebbers”.

Er werd een voorlopig bestuur van negen personen geformeerd dat de definitieve oprichting moest gaan regelen. Op woensdag 28 april 1948 vond in het Parochiehuis (Patronaat) de definitieve oprichtingsvergadering plaats. Het bestuur kwam te bestaan uit zeven personen te weten:
Wiel Grommen (voorzitter),Ton Trines (secretaris), Mat Boots ( penningmeester),Handrie Kessels,Leo Daniëls,Tinus Sonnemans en Sjengke Stammen.

BEVO 1 1948-1949Natuurlijk moest de vereniging ook een naam hebben. Handrie Kessels kwam met de naam BEVO,als afkorting van Beringse Voetballers.Als officiële naam werd echter gekozen voor de betekenis die Nol Haenraets aan de naam BEVO wist te geven, namelijk “Bij Eendracht Volgt Overwinning”.Het voorlopige en nieuwe bestuur had natuurlijk de handen vol aan het oplossen van allerlei problemen,waar men zou gaan spelen,hoe kreeg men het benodigde materiaal bijeen, aan welke eisen moest men voldoen en, hoe kreeg men de benodigde financiële middelen bij elkaar. Wat dit laatste betreft: via een donateursaktie en oproepen in Midden-Limburg verkreeg men in korte tijd een aanzienlijk bedrag.

Wittenberg - 1950

Het eerste speelveld werd gepacht van Roetje Ghielen en was gelegen op de Wittenberg (achter het Boerderijgebouw). Met vereende krachten werd het betreffende perceel voor het voetbalspel in gereedheid gebracht.Als doelpalen fungeerden bonenstaken en kleedlokalen ontbraken.Omtrekken deed men thuis of bij het veld;bezoekende teams konden zich bij het verenigingslokaal Piet Steehgs omtrekken en vandaar,per fiets, naar de Wittenberg begeven.

De eerste wedstrijd, die BEVO speelde ,betrof een vriendschappelijke wedstrijd tegen Grashoek 2, gespeeld op 25 april 1948 , ”welke door de onze ,door beter samenspel, met 2-0 werd gewonnen”. (Midden –Limburg,(01-05-1948) De eerste competitiewedstrijd speelden de twee BEVO-elftallen,beide uitkomend in de derde klasse van de afdeling Limburg, op zondag 12 september 1948, te weten BEVO 1 thuis tegen KVC 3 en BEVO 2 tegen Venlo 3. BEVO 1 stond met het ingaan van de rust op een voorsprong (2-0) maar “door enkele mis verstanden in de achterhoede alsmede door blunders van de keeper, welke zo af en toe De Munck allures schijnt te hebben”.(Midden-Limburg, 18-09-1948) verloor BEVO de wedstrijd met toch nog met 6-3. Het tweede elftal wist Venlo schijnbaar niet zo goed te liggen, want het arriveerde één uur te laat in Venlo en verloren “daardoor” met 5-0, welke echter later teniet werd gedaan en moest worden overgespeeld.

BEVO 1 1953-1954Het eerste seizoen omvatte 14 wedstrijden 12 uitslagen bekend.Van BEVO 1 kon van 13 wedstrijden het resultaat nog worden achterhaald:zij behaalden 8 punten met een doelsaldo 25 voor en 40 tegen. Van BEVO 2 zijn van de 14 wedstrijden 12 uitslagen bekend.Het aantal punten bedroeg niet meer dan vijf en het doelsaldo was 20 voor en 67 tegen. Ook het tweede seizoen kwam BEVO met seniorenelftallen uit.BEVO 1 bleef lang in de kopgroep maar een kampioenschap zat er niet meer in.
Na twee seizoenen Wittenberg kreeg men een nieuw sportterrein , te weten gelegen aan de Peelstraat .(waar nu de handbalaccommodatie ligt , nu clublokaal van de duivenvereniging.), toentertijd eigendom van Piet Steeghs.

Peelstraat - 1954

Op 21 mei 1950 werd het nieuwe sportterrein officieel ingewijd en geopend door de Zeereerwaarde Heer Pastoor van Basten Batenburg, respectievelijk door de Edelachtbare Heer Cremers, toenmalig burgemeester van Helden.

Het duurde tot 1954 eer het standaard elftal, met als aanvoerder Harrie Sijben, voor het eerst in het verenigingsbestaan de kampioenvlag kon hijsen.BEVO 1 speelde toen in de tweede klasse van de Afdeling Limburg.Voor het behalen van het kampioenschap warenwel beslissingswedstrijden nodig tegen Grashoek (6-2 voor BEVO voor 500 toeschouwers met als uitblinkers Leo Ghielen (3x) en Hans Beumers (1x) en tegen Panningen 3 (4-0 voor BEVO met wederom drie doelpunten van Leo Ghielen. Echter promotie werd niet bereikt: IVO bleek tweemaal te sterk te zijn.
In dat seizoen werd niet alleen het eerste elftal kampioen. Op een totaal van vijf senioren en jeugdelftallen, werden tevens het tweede (met promotie) en het B1 jeugdelftal kampioen. De B1 zelfs ongeslagen.

Een jaar later(seizoen 1954/55 ) werd BEVO 1 wederom kampioen.Voor promotie naar de eerste klasse moest men opnemen tegen VVV 4. De uitwedstrijd eindigde in een zwaar bevochten 2-2- gelijkspel, meteen glansrol van doelman Sjaak Janssen. De thuiswedstrijd moest dus de beslissing brengen: deze wedstrijd werd gekenmerkt door het op en neer gaand spel met felle aanvallen op beider verdedigingen. Doelman Janssen verdedigde het BEVO doel als gold het zijn leven.(!) en werd daarbij terzijde gestaan door Theo Sijben , die Rijkers “op uitmuntende wijze verving”, en aanvoerder Harrie Sijben .Mede dankzij drie doelpunten van midvoor Cor Kessels wist BEVO met 5-1 te winnen en promoveerde dus naar de eerste klasse Afdeling Limburg.
Ook de prestatie van de B-jeugd mocht er zijn: zij werden voor de tweede keer in successie ongeslagen kampioen, hetgeen zij het erop volgende seizoen nogmaals presteerde: in drie seizoenen hadden zij geen enkele competitiewedstrijd verloren!

Revisie sportveld - 1959

In maart 1959 werd, na maandenlang moeizaam onderhandelen, besloten het bestaande sportveld aan een grondige revisie te onderwerpen. Voor het seizoen 1959/60 werd daarom uitgeweken naar een trainingsveld van Panningen. Desondanks, of dankzij?, slaagden men erin de stap naar de vierde klasse van de KNVB te maken. Hieronder een fragment uit het verslag van de beslissende wedstrijd, gespeeld op 24 april 1960 tegen Sportclub Irene: “De laatste competitiewedstrijd van dit seizoen is wel de meest spannende van alle geweest. De spanning steeg ten top, toen twee minuten voor het einde de rood-witten er niet in geslaagd waren de 0-1 voorsprong van de gasten te nivelleren(dit was de minimum eis voor de titel). (…) BEVO scheen een grijpbare kampioenskans te gaan mislopen. (…) In een laatste krachtsinspanning verschenen de rood-witten nog eenmaal voor het Irene-doel en de gasten konden dit offensief slechts ten koste van een strafschop pareren. Penalty! Een laatste sprankeltje hoop herleefde. Het werd muisstil op het terrein toen Harrie Sijben, flegmatiek als steeds, zich achter de bal plaatste. Het fluitje: en de bal ging kei hard onder de goed uitvallende doelman in het net: 1-1. De orkaan die toen losbarstte is niet te beschrijven. We hebben nooit gedacht dat zo weinig mensen zoveel lawaai konden maken!”. Het zal duidelijk zijn dat dit kampioenschap op uitbundige wijze werd gevierd.

Opening en inwijding sportveld 1960Op 28 augustus 1960 werd het vernieuwde sportveld met bijbehorende kleedlokalen, gelegen aan de Peelstraat, opnieuw officieel ingewijd en geopend.
Na één seizoen warm draaien stond BEVO misschien wel voor HET hoogtepunt haar bestaan tot nu toe.

BEVO in de zestiger jaren

Het jaar 1962 is een van de sportieve hoogtepunten in de geschiedenis van BEVO. Was de 4de klasse KNVB al een hoge klasse, indien met rekening houdt met het inwoneraantal van Beringe, in 1962 zou BEVO nog hoger reiken. Onder leiding van speler/trainer Wiel Heger uit Venlo (ex-VVV) kwam het kampioenschap naarmate het seizoen vorderde steeds duidelijker in zicht. Nu is het uiteraard niet zo dat dit kampioenschap vanzelf kwam aanwaaien. Van de eerste tot de laatste wedstrijd vochten de Beringse jongens voor wat zij waard waren. En dat was heel wat, zoals de concurrentie op veelal pijnlijke wijze moest ervaren. De climax van het seizoen waren natuurlijk de beide wedstrijden tegen “grote broer” Panningen. Deze wedstrijden deden reeds weken van te voren menig voetbalhart in Beringe sneller kloppen. Voor sommige Beringers stond kampioen worden op het tweede plan, belangrijker was dat in ieder gebal van Panningen werd gewonnen. En zulks gebeurde! Sedert mensenheugenis was het niet meer zó druk geweest in Panningen op die zondagmiddag in het najaar van 1961. In een zinderende wedstrijd met bij tijd en wijle hoog oplaaiende emoties klopte BEVO door twee doelpunten van Lei Janssen de kepelse elf met 2-1 Beringe was te klein en het gerucht gaat de in de nacht volgend op deze voetbalwedstrijd de Beringse kroegen open bleven tot aan het ochtendgloren.

Na de laatste wedstrijd van het seizoen kon het kampioenschap nog niet worden gevierd. Eerst diende er een uitspraak te komen van de KNVB omtrent de wedstrijd MVC-BEVO. MVC verloor het protest, waardoor BEVO het puntje behield dat genoeg was om, net voor RKMSV kampioen te worden. Kampioen betekende echter niet automatisch promotie. Daarvoor dienden nog promotiewedstrijden tegen Thorn en Volharding uit Vierlingsbeek te worden gespeeld. BEVO was in de “winning mood” en onstuitbaar. Met 3 overwinningen en 1 gelijkspel deed BEVO zijn intrede in de 3de klasse, een reeks van jaloerse streekgenoten achter zich latend. Uitslagen promotiewedstrijden:
* Volharding – BEVO 0–0
* BEVO – Thorn 3– 2 (Wiel Heger, Ves Jacobs 2x)
* BEVO – Volharding 4–2 (Harrie van Gemert 2x, Ves Jacobs, Lei Janssen)
* Thorn – BEVO 1–2 (Juup Nooijen, Ves Jacobs).

Het eerste jaar in de derde klasse liep voortreffelijk. BEVO was ingedeeld in de regio Midden- en Zuid Limburg en kwam tot zeer goede resultaten met zelfs enige tijd zicht op het kampioenschap. Zover kwam het niet. Almania uit Broek-Sittard, met o.a. Willy en Sjef Dullens in haar gelederen ging met de eer strijken en BEVO werd derde.Het seizoen 1963/64 betekende voor BEVO een hernieuwde kennismaking met het voetbal in Noord-Limburg. Deze kennismaking was helaas geen doorslaand succes daar de competitie afgesloten werd met 18 punten uit 22 wedstrijden, hetwelk degradatie naar de 4de klasse betekende.

Ook op bestuurlijk niveau was het midden van de zestiger jaren nogal opwindend. De successen van BEVO leidden op sommige plaatsen tot was “kinnesinne”, hetwelk voor betreffende lieden aanleiding was om BEVO te beschuldigen van “betaald voetbal”. Een en ander leidde zelfs ertoe dat de KNVB zich ermee ging bemoeien met als resultaat dat een aantal bestuursleden geschorst werden. Lei Pubben werd interim-voorzitter, opgevolgd door Frans van Daelen. Weer later nam Piet van Ninhuys de voorzittershamer over. Toen was BEVO in bestuurlijk opzicht in rustiger vaarwater gekomen.

Wat het voetbal betreft moest BEVO zich na de degradatie uit de 3de klasse KNVB eerst “terugvinden” alvorens de prestatiecurve weer naar boven ging. In de tweede helft van de jaren zestig greep BEVO een aantal seizoenen na elkaar net naast het kampioenschap. Veelal werd vrijwel het gehele seizoen de ranglijst aangevoerd doch ging het op het einde toch mis. Egchel en Helden profiteerden van de misstappen van BEVO en eisten het kampioenschap voor zich op. Dat terwijl BEVO technisch gezien zonder meer over het beste team beschikte met spelers al Jan Kersten en Pierre (van Wieske) Willemsen. Laatstgenoemde voetballer werd bij tijd en wijle zelfs vergeleken met de legendarische midhalf van Real Madrid, Pirri.

Voort was er nog een man bij BEVO die de aandacht trok, namelijk de uiterst behendige en snelle spits Ves (van Grit) Jacobs. Deze man, die in staat was met blote handen puur op snelheid, een eekhoorn te vangen, werd door de Venlose semi-profclub VVV bij BEVO weggekocht en wist aldaar jarenlang een basisplaats te verwerven. Heel Beringe was trots op “Vesje”. Ook de lagere BEVO-teams waren regelmatig succesvol.

BEVO 2, in 1968 voor het eerst sinds 1954 weer eens kampioen, stootte van de 2de klasse afdeling Limburg rechtstreeks door naar de reserve 2de klasse KNVB, voorwaar geen kleine prestatie. Ook waren er in die jaren kampioenschappen voor het derde en het vierde elftal. In laatstgenoemd team excelleerde met name de pas uit Suriname teruggekeerde Jan (van Driekes) Bruijnen, die de aldaar genoten “jungle training” op uitstekende wijze wist om te zetten in aanvallende voetbalimpulsen.

In 1968 sloegen de “oudjes” de handen in elkaar en werd een veteranenelftal opgericht, dat tot de dag van vandaag prima floreert.

Vernieuwde en uitgebreide accomodatie - 1970

Na noeste arbeid van het gros der BEVO-leden werd in 1970 de volgende mijlpaal in de BEVO-historie bereikt. Het sportvelden-complex werd uitgebreid tot drie terreinen alsmede werden drie totaal nieuwe kleedlokalen annex een kantine in gebruik genomen. De vernieuwingen hadden nogal wat geld gekost, ondanks eigen inzet en de hulp van burgemeester Hoeijmakers. Wij citeren voorzitter Piet van Ninhuys in Midden-Limburg van 04-09-1970:
“Als het zo door blijft gaan komen we zeer binnenkort naar de Bijstandswet aan het lopen”. Zover kwam het gelukkig niet, mede dankzij de kantine-opbrengst.

Het seizoen 1971/72 wed een uiterst succesvol voetbaljaar voor de BEVO-jeugd. Zowel het A-team als het B-team werden kampioen en promoveerde naar de groepsselectie. Bijzonder veel spelers van voornoemde twee jeugdelftallen de kweekvijver waren voor jarenlange BEVO-kwaliteit. Deze kwaliteit rijpte extra onder de technisch bijzonder bekwame trainers Verbruggen en Hendrix. Een en ander leidde tot het prestatief gezien misschien wel succesvolste seizoen uit het BEVO-bestaan: het seizoen 1976/77. Drie seniorenelftallen werden toen kampioen, te weten BEVO 1,2 en 4. Het eerste promoveerde naar de 3de klasse KNVB, het tweede naar de reserve 2de klasse KNVB en het vierde zorgde ervoor dat het derde elftal een klasse hoger (de 2de klasse afdeling Limburg) ging spelen. Tijdens de kampioensreceptie in een bom en bomvolle Wiekslaag sprak een ontroerde voorzitter Jac Hoebers de historische woorden: “Toen in Panningen 3 seniorenelftallen in één seizoen kampioen werden, was ik een beetje jaloers, nu wij in Beringe hebben getoond dit ook te kunnen, ben ik zeer tevreden”.

Toch krijgt de vereniging kort na het eindigen van dit zo succesvolle seizoen nog een fikse tegenvaller te verwerken daar de kantine door een felle brand grotendeels in de as wordt gelegd. Daar komt nog bij dat het eerste team wort ingedeeld in de derde klasse C (Midden-Limburg), die uit oogpunt van publiekstrekker niet als erg gunstig wordt gezien. Met vereende krachten wordt de kantine echter weer opgebouwd en zelfs nog mooier gemaakt dan zij al was. Teven bleek BEVO in de 3de klasse C uitstekend te presteren. De domper der degradatie kwam pas toen men weer in de derde klasse D speelde, enkele jaren later.

De jaren tachtig

Het hoge niveau dat de BEVO selectie in het seizoen 1976/77 bereikte bleek in de jaren tachtig onmogelijk om te handhaven. Beide teams moesten een stapje terug doen en acteren in de 4de klasse G KNVB en in de eerste klasse der afdeling Limburg. Natuurlijk doet zich hier gevoelen de kleine gemeenschap die Beringe nog altijd is. Als een aantal oudere spelers gaan wegvallen is het uiterst moeilijk om voldoende jeugdige opvolgers in te kunnen zetten.

Een duidelijke aanwinst voor BEVO was de oprichting van een damesvoetbal afdeling d.d. 18 mei 1981. Toenmalig voorzitter Lei Janssen kon op de eerste oprichtingsvergadering dan ook ruim 40 enthousiaste dames aantreffen. Er werd dan ook met twee teams gestart aan de kompetitie. Bij de dames 1 had men direct zoveel klasse in huis dat men zelfs in het seizoen 1983/1984 kampioen wist te worden.Grote uitblinkers in die tijd waren vooral Miek Tillemans en Miriam Bruijnen , die geregeld het net van de tegenstanders lieten bollen.Miek kon vanaf 30/40 meter de bal precies in de kruising schieten.Vaak stonden er langs de lijn meer mensen naar de verrichtingen van de dames te kijken als naar de ernaast spelende heren.In 1985 werd er een supportersclub op gericht:’t Slufke. Vooral Peter Smets heeft zich daarvoor zeer verdienstelijk gemaakt. Het was voor de vereniging een bijzondere ondersteuning bij de activiteiten en festiviteiten.Het was dan ook jammer dat deze supportersclub begin jaren negentig weer werd opgeheven.In het seizoen ‘86/’87 werd BEVO 4 op een slof en een oude voetbalschoen overtuigend kampioen.

40 jaar vv BEVO - 1988

In de periode 28 april tot en met 1 mei 1988 werd het 40-jarig bestaan van BEVO en het 25 jarig bestaan van haar jeugdafdeling gevierd.Mede dankzij het goede weer werd het een gezellig en geslaagd feest.Voor de jongste was er jeugdvoetbaltoernooi georganiseerd, waarbij de deelnemers na afloop een traktatie ontvingen van toenmalig VVV-speler Frans Nijssen .Voor de ouderen was er een feestavond en een receptie/reünie georganiseerd. Op zaterdag werd er een wedstrijd gespeeld tussen de veteranen en de VVV Stars, welke glansrijk met 7-0 (?) door de VVV Stars werd gewonnen, met de aantekening dat alle doelpunten werden gescoord door Mikan Jovanovic. Aansluitend was er een buurtenzeskamp.Natuurlijk maakt al dat sporten dorstig en wat er de rest van de avond werd gedaan laat zich raden.Het jubileumfeest werd op zondag afgesloten middels een eucharistieviering en aansluitend het frùhschoppen.

Na het succesvol verlopen jubileumfeest moest er weer overgegaan worden tot de orde van de dag.Helaas wist het eerste elftal de eerst plaats die halverwege het seizoen 1987 –19988 bekleedde niet vast te houden.Uiteindelijk werd het seizoen afgesloten met een zesde plaats, waardoor het streven om in het jubileumjaar kampioen te worden op een teleurstelling uit liep. In de laatste seizoenen van de jaren tachtig wist het eerste elftal,nu onder leiding van Ves Jacobs die Jan Salmans vervangen had, geen rol van betekenis te spelen. Van de overige seniorenelftallen slaagde het dameselftal erin om in het seizoen 1989-1990 voor de tweede keer in haar bestaan kampioen te worden. Een seizoen later was het de beurt aan BEVO 4 om kampioen te worden.

Ook de jeugdafdeling moest na haar 25-jarig jubileum de draad weer oppakken .Sinds 1987 werden voor de jeugd enkele activiteiten opgezet die een groot succes bleken te zijn.Met name de deelname aan het KNVB-jeugdsportkamp en de organisatie van het BEVO_jeugdkamp bleken twee schoten in de roos. Dit zijn twee evenementen waar door de jeugd van vv BEVO en ook de begeleiders elk jaar weer vol verwachting naar worden uitgekeken.

Ook op voetbalgebied waren er enkele ontwikkelingen.Zo moesten na de F-elftallen ook de E-elftallen de overstap maken naar het voetballen met zeventallen, waarbij er een voorjaars- en een najaarscompetitie gespeeld wordt. Voor de D-elftallen werd de keus aan de clubs gelaten of op deze leeftijdsgroep in een elftal dan wel ineen zevental wilden laten voetballen. Het idee van de KNVB achter de overstap van de jongste leeftijdsgroepen naar de zeventallen was om het voetbal voor de jongste spelers aantrekkelijk te maken. Deze overgang naar zeventallen leverde eind jaren tachtig direct al een aantal kampioenen op. Verder kreeg BEVO in 1989 voor het eerst naast een dameselftal ook een meisjeszevental.

De jaren negentig

In het seizoen 1989-1990 werd er bij de standaardelftallen voor het eerst gestreden om periodekampioenschappen.Naast rechtstreekse promotie door kampioen te worden, betekent dit een extra mogelijkheid om promotie af te dwingen . Met ingang van het seizoen 1992-1993 wist het eerste elftal zich 3 seizoenen op rij via het winnen van een periodetitel te plaatsen voor de nacompetitie. In het seizoen 1993-1994 slaagde men er zelfs in om het klasseperiodekampioen-schap te behalen.
Hierdoor werd er een promotiewedstrijd afgedwongen tegen de klasseperiodekampioen van 4H, Wanssum. Deze wedstrijd ging helaas, ondanks een 1-0 voorsprong, met 2-1 verloren, waardoor er geen promotie naar de derde klasse bereikt werd.

Na deze jaren waarin in elk geval meegedaan werd om de prijzen, volgde in 1996 het sportieve dieptepunt in het 50-jarig bestaan van vv BEVO.Alhoewel het ondertussen leek alsof BEVO behoorde tot het meubilair in de vierde klasse G , kon het eerste elftal het in dat seizoen niet meer bolwerken, waardoor degradatie naar de nieuw gevormde vijfde klasse KNVB een feit werd. Na een overgangsseizoen waarin diverse spelers uit eigen jeugd werden ingepast, deed men onder leiding van trainer Lei Houben weer nadrukkelijk mee om de prijzen. In het seizoen 1997-1998 werd via de nacompetitie promotie bewerkstelligd. In het seizoen 1998-1999, onder leiding van trainer Ger Verheijen, deed zich een van de merkwaardigste gebeurtenissen ooit voor. Na afloop van de uitwedstrijd bij VCH raakte Frank Janssen bij het uitlopen ernstig geblesseerd: een gebroken kuit- en scheenbeen. In de wedstrijd (4-6) had hij wel vier doelpunten gescoord en menige tik tegen zijn benen gehad. Qua prestatie had het standaardteam een matige start. Was daarna eventjes bovenin te vinden, daarna afgezakt, maar toch nacompetitie afgedwongen in de laatste wedstrijd uit bij Hegelsom door een doelpunt van (verzorger/speler) Ed Noordhuis, die als invaller binnen 10 seconden de winnende treffer scoorde (1-2). De twee rondes nacompetitie waren teveel van het goede al zal de prachtige uitwedstrijd bij Venlosche Boys (0-3 winst) menigeen nog vers in het geheugen liggen. Het ontlokte na afloop aanvaller Francis Martens de grap aangaande de volgende tegenstander “RKDSO ? Kippetje”. Het was echter RKDSO dat terecht zou promoveren.

 De laatste jaren

Het seizoen erop speelde BEVO een hele tijd om lijfsbehoud, maar aan het eind bleef men toch duidelijk in de Vierde Klasse. Eén seizoen later, 2000-2001, was er geen houden meer aan: BEVO, onder leiding van trainer John Geelen, degradeerde kansloos naar de Vijfde Klasse (maar wel met een vat bier van Koningslust voor de overwinning in de laatste wedstrijd op Quick Boys). Ook het volgende seizoen, met veel Brabantse teams in de competitie, kon BEVO het niet bolwerken en moest de (af)gang naar de Zesde Klasse worden gemaakt.

In het eerste seizoen in deze klasse, 2002-2003, onder leiding van trainer Cor Berkers, kon BEVO geen potten breken door de wisselende resultaten die het behaalde. BEVO eindigde op de ranglijst van veertien teams op een twaalfde plaats.

BEVO 1 2003-2004

 

Met het seizoen 2003-2004 is gelukkig de opwaartse lijn ingezet. Trainer Joost van den Beucken wist de jonge ploeg vaak mooi voetbal te laten spelen, enthousiast en met (spel)vreugde. Dan komen de punten vanzelf ook. Vooral na de winter werden de punten gepakt resulterend in deelname in de nacompetitie, die ook nog eens –achteraf vrij eenvoudig- winnend werd afgesloten: Vijfde Klasse ! Feest en ……… continuing the tour.

BEVO schrijft geschiedenis - 2006

Na de kampioenschappen met bijbehorende promoties van BEVO 3 en van BEVO 2 heeft BEVO 1 afgelopen zondag ook promotie weten te bewerkstelligen en daarmee een unieke prestatie in de rijke BEVO-historie geschreven, want ALLE seniorencompetitieteams zijn gepromoveerd !

Na tegen United één week eerder al een gezonde basis gelegd te hebben - door een 1-0 overwinning -, moest BEVO het afgelopen zondag opnemen tegen VCH in de Boekend. De donderdag ervoor had VCH met 6-2 van United verloren en daardoor had BEVO aan een gelijkspel voldoende om te promoveren. Maar BEVO ging niet voor een gelijkspel naar de Boekend; het wilde winnen !
Het talrijke (BEVO-)publiek kreeg een open wedstrijd te zien met voor beide teams veel goede kansen een doelpunt te maken. Al in de achtste minuut werd het 0-1 door een doelpunt van "verdediger" Bas Peeters. Daaraan vooraf ging een door Marcel Lenders genomen corner, die in eerste instantie afgeslagen werd en door Eric Minten opgepikt werd. Hij speelde zich mooi vrij en omzeilde de buitenspelval, maar zijn schot leek voor langs te gaan. Echter, de inkomende Bas Peeters wist nog net een tikje richting het lege doel te geven. Direct erna kreeg VCH haar eerste echte kans via een kopbal van Roland Theunissen, maar miste rakelings het BEVO-doel. Eén minuut later was het wel raak door genoemde speler, die van dichtbij vrijstaand hard kon inschieten. Weer een paar minuten later miste Eric Minten namens BEVO een vrije kans op een voorzet van René Hillen. Twee minuten later lukte het hem wél te scoren. Na een een-twee combinatie van Marcel en Ron Lenders zette Marcel de bal van de rechterzijkant voor op Ron. Hij geraakte in een scrimmage met een VCH-verdediger, waarna de bal panklaar voor de voet van Eric Minten belandde, die dit buitenkansje zich niet liet ontglippen: 1-2. Zo golfde het spel op en neer en omdat de BEVO-achterhoede vandaag een minder solide indruk maakte dan een week eerder (zenuwen ?)bleef het spannend. Halfweg de eerste helft kwam de bal via Frank van Berlo bij Roger Gielen, die vrij voor de doelman kwam te staan, maar toen te lang wachtte, waarna de doelman goed kon ingrijpen. Niet veel later bouwde BEVO de score verder uit, toen Ron Lenders de bal tegen de paal schoot en de bal daarna bij René Hillen terecht kwam, die de doelman met zijn schuiver kansloos liet: 1-3. Even later moest Ben Lenders handelend optreden, toen VCH weer even gevaarlijk bij een doelpunt was. Toen BEVO kort voor de rust 1-4 aantekende, nadat René Hillen zijn voorzet door Eric Minten afgerond zag worden, leek de wedstrijd gelopen te zijn. Echter, de scheidsrechter gaf een kadootje weg aan VCH toen hij een actie van Bas Peeters aanzag voor een rijpe penalty, die door Dave Manders onberispelijk benut werd: 2-4. Kortom, er stond nog wat op het spel in de tweede helft. Al na drie minuten werd de stand 2-5, toen na een mooie combinatie Roger Gielen de laatste man wist te omspelen en hij de meegelopen René Hillen met een tikje breed in de gelegenheid stelde zijn tweede doelpunt van deze middag te scoren. Vlak nadat Marcel Lenders nog een goede kans had wist VCH toch weer tegen te scoren toen Denny Schouten een hoge bal het doel in zag gaan. Even later was het weer bijna raak voor BEVO toen de bal uit een vrije trap van René Hillen rakelings langs ging. Beide ploegen begonnen moe te worden, van de spanning en de inzet en brachten wissels in. Zowel Tom Sonnemans als Freek Koopmans wisten nog acties te maken, die tot gevaar bij het VCH-doel leidde, maar in de terechte eindstand kwam geen verandering. Na twee jaar geleden, ook onder leiding van trainer Joost van den Beucken en leider Coen Zegers gepromoveerd te zijn, is BEVO nu via deze promotie weer terug in de Vierde Klasse !